تبليغاتX
سراب آبی
آنان که بی هوا زندگی می کنند شاید که دوزیست باشند!

 

                              ملاحظه فرمایید:اندیشیدنمان را صادقانه بیاندیشیم

                 ........................................................................................

 

لعنت بر این کودهای شیمیایی

که رشد بیهوده ات می دهند

تا لبه  ی طاقچه ی رو به باغ

 وبالاتر

سقف ِ کمر شکن

که انداخته ات روی زمین

وخزیدن آرام آرام بر دیوار

می خندم

می بینی

گلبرگهات به لبم وا می رود

و "پر پر "شدنت

 پرنده ام نمی کند

تا پرکشم به ماده گی  

و ساق های کشیده ات

که هنوز هم

رقصیدن

میان زمین و آسمان را

پاپیچ ام می کند

راستی  چه بی هوا

 آسمان ی چشم هات

از قاب بیرون زده

تا پر وا  کنم! 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 1388/09/29ساعت 15  توسط مینا درعلی  | 

                                               قابل توجه

شعر های زیر روز دوشنبه ۱۴/۱۰/۱۳۸۸در جلسه ی ادبی نشریه نسیم جنوب مورد نقد و بررسی قرار میگیرد

از دوستان عزیز دعوت میگردد تا در این جلسه حضور بهم زسانند:

 

.............................................................................................

 

1

کلمات داغ دیده !

شعری از مینا درعلی :

 

انگشت نگاری ام بر شعله ی شمع

قطره های نور  می چکاند به تاریکی!

انگشتان سوخته

دیگر خطا نمی کنند!

 

 

......................................................

۲

 حرف های لب پر                                                                                                                    شعری از مینا درعلی:

فنجان ها

تعطیل

و فال تو هم،

              باید

زندگی را به ریش مان ببندیم

                  تا

پنجره های کور

درز بگیرند

        دیدن ِ بی شمار آدمها

 که چشم هاشان را

          پایین کشیده اند

                         و 

 بی هوا زنده اند!

سوخته دلم

و

قند گلو می ساید

تا فال اش شیرین زند!

روبنده اش را می لغزاند نور

نگاه ام

آبله های روی آینه را می ترکاند

و انفجار دیدن

چشم های لب شکری ام را

می خند اند!

........................................................................................................................................

۳

وقتی که از روزنه ی دیوار کوب

دنیا را وسیع تر می بینی

شک می کند نگاهت به دیدنت

و چشمهایت به دنیا !

خرخره ی رود را  که می بری

تا روشن تر ببینی

نگاهت فواره می زند

روزنه های غریب چشم

 و نمایش بین های دنیا !

وقتی که صورت تمام اتفاق بر زمین می افتد

بر آب سجده می کنی

و روانت

چشم هایت را می شوید !

وقتی که یک اتفاق

همیشه می شود

عربده ی روزگار

گلمژه های آجری روزنه

 مسکن های آبی

                                                     و تو

دنیای پشت روزنه می شوی!

...........................................................

 ۴

نبض آب که نزند

تن اش را با کافور

غسل می دهند

و موهای بادبانی ام

می کشاندم

به آبروی رفته ی آب

که چنبره زده در نگاه ام

به دیدارت،خوش خط وخال !

قسم به پوست اندازی ساحل

قلاب های نگاهم

آب روی آب را می برد

تا نیل نگاه

بی آینه ام کند

............................................................................................................................................

۵

پهن خیالم که می آیی

از کو چه های بن بست

پنجره های بسته بر می داری

تا رهگذران

پرده به بدبینی ام نزنند !

آسمان سیاه

شب سفید مهتابی

و حنای پاشنه ها بی رنگ !

خورشید شلوار ابر را بالا می کشد

و دهان  گلی آدمک ها

تشنگی را هی می کنند،

آب

قطره

قطره

آب می شود

در عقیم شدن  ِآمدن ات!

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 1388/09/29ساعت 0  توسط مینا درعلی  |